Koen Vervloesem

Sobukan Herselt
Lid sinds: 28/08/2014

Wat was je motivatie om te starten met deze gevechtskunst?

Na een tiental jaren inactiviteit ben ik in het begin van 2014 (her)begonnen met Hakkoryu jujutsu. Zo nu en dan oefenden we met wapens, zoals de bokuto, hanbo of tanto. Ik ontdekte zo dat gewapende gevechtskunsten me ook erg aanspraken, maar ik vond het jammer dat we er niet meer tijd aan besteden. Daarom ging ik op het einde van het seizoen op zoek naar een club die wapenkunsten onderricht om me zowel in het ongewapende als het gewapende gevecht te kunnen bekwamen. Ik ontdekte Takeda Ryu Kobilza Ha, nam contact op met Sensei Kurt van Sobukan Herselt en stond midden augustus vol verwachting in zijn dojo om eens van alle disciplines van Takeda Ryu te proeven. Ik train nu wekelijks jodo, kendo en jukempo in Herselt en blijf daarnaast nog trainen in Hakkoryu jujutsu.

Wat vind je het leukste om te doen?

Jodo. Een jo voelt echt als een natuurlijk verlengstuk van je armen aan. Het is bovendien een heel flexibel wapen: je kunt rollen en vallen terwijl je een jo vast hebt en er zijn (heel pijnlijke!) klemmen en zelfs worpen mee uit te voeren.

Wat vind je het leukste om te zien?

Aikido en jujutsu. Iemand die ongewapend een aanval afweert en met een vloeiende techniek zijn tegenstander uit balans haalt en klemzet of werpt zonder er zelf zichtbaar moeite voor te moeten doen, dat blijft indrukwekkend.

Wat wil je nog meegeven aan onze lezers?

Takeda Ryu heeft een heel didactisch programma dat je heel wat houvast geeft en waardoor je volgens mij snel heel wat leert. Het viel me dan ook op dat de andere leerlingen een hoog niveau hebben.
De disciplines hangen ook nauw samen. Het lijkt misschien moeilijk om zoveel disciplines te beoefenen, maar dezelfde basistechnieken zoals standen komen in alle disciplines voor, dus wat je bijvoorbeeld in jodo leert, gebruik je ook in kendo etc.

Datum publicatie 03/12/2014

Profiel update - oktober 2015

De eerste examens waren een leerrijke ervaring. Door de extra druk van een examen maakte ik fouten (vaak verkeerde voetbewegingen) die ik tijdens een meer ontspannen training niet maakte. Dat betekent dat ik me de bewegingen toch nog meer eigen moet maken en op een dieper niveau moet memoriseren, zodat mijn lichaam ze ook onder druk nog correct herinnert. Ik vind het dan ook goed dat Kurt-Sensei in zijn trainingen vaak terugkomt op dezelfde basisbewegingen, zodat die er in gedrild worden.

In de tweede helft van mijn eerste seizoen ben ik om praktische redenen gestopt met Hakkoryu jujutsu en ben alle disciplines van Takeda Ryu Kobilza Ha beginnen trainen. Daardoor heb ik nu nog meer de samenhang tussen de verschillende disciplines kunnen ervaren en appreciëren. Dat merkte ik vooral toen ik aan het trainen was voor mijn eerste examen Aikido: heel wat bewegingen waren me al vertrouwd door de examens van de andere disciplines die ik had afgelegd.

Jodo is nog altijd mijn favoriete discipline en ook Aikido ligt me goed. Met Iaido heb ik al vanaf het begin minder voeling en ik blijf het een discipline vinden die moeilijk te vatten is. Maar ik zet door, ooit komt de verlichting :-). Bij Kendo merk ik dat ik nog altijd veel te stroef met de bokuto omga, ik moet me er echt op focussen om soepeler zwaardbewegingen te maken. Bij Jukempo viel me al snel op dat ik helemaal niet flexibel ben in mijn onderlichaam. Ik kan niet hoog trappen en zijwaartse trappen gaan me moeilijk af. Die flexibiliteit is iets waaraan ik wil werken, maar ik besef dat dat een werk van jaren is.

Profiel update - oktober 2016

Na twee seizoenen merk ik meer en meer dat het belangrijkste bij een krijgskunst is: trainen, trainen, trainen. Bewegingen die vroeger de hele tijd mijn bewuste aandacht vroegen, beginnen nu wat in mijn 'muscle memory' ingeprent te raken, waardoor ze wat instinctiever gebeuren.

Tegelijk blijf ik mij verbazen over de impact van kleine veranderingen in de uitvoering van een techniek op de effectiviteit. Er zit nog te veel variatie in mijn uitvoering, waardoor een techniek de ene keer niet werkt en de andere keer wel. En soms merk ik pas na lang zoeken dat ik onbewust een techniek links anders uitvoer dan rechts en dat hij daarom aan die kant minder goed werkt. Leuk zijn dan ook die eureka-momenten wanneer Sensei of een van de Sempais me op zo'n variatie in mijn techniek wijzen, waardoor ik plots begrijp waarom het maar niet werkte.

Maar als ik mij dan na een opmerking van Sensei focus op die fout, vergeet ik maar al te vaak iets anders, zoals de voetbewegingen of de correcte ingang van een techniek. En dan besef ik dat mijn lichaam de bewegingen nog niet heeft eigen gemaakt Dat wordt dus trainen, trainen, trainen, ...

Profiel update - oktober 2017

Hoe heb ik het vorige seizoen ervaren?
Het afgelopen seizoen heb ik geen examens afgelegd, maar wel twee stille testen gehad, voor Aikido en Iaido. Met die laatste discipline begin ik nu ook wat meer voeling te krijgen. Terwijl ik Iaido in het begin echt veel moeilijker te vatten vond dan de andere disciplines, heb ik nu niet meer dat hulpeloze gevoel. Het blijft een fundamenteel andere discipline omdat je met een imaginaire tegenstander traint, maar ik heb daar eindelijk wat mee leren omgaan.
Hoewel ik geen examens heb afgelegd, heb ik wel het gevoel dat ik heel wat verbeterd ben. Zonder die focus op het trainen van specifieke technieken uit het examenprogramma ben ik me in mijn trainingen meer gaan focussen op algemene principes en zelf gaan experimenteren.

Hoogtepunten van  vorige seizoen?
De stage in Nederland was heel leerrijk. Je traint met andere partners dan in de wekelijkse trainingen, en andere Sensei’s leggen ook andere accenten. En een heel weekend trainen is ook intensiever, zowel voor de geest als voor het lichaam, waardoor je zelfs weken daarna nog diepgaander met je training bezig bent.
Voor de rest waren er geen speciale hoogtepunten en dat vind ik goed. Vooruitgang verloopt (bij mij alleszins) zelden in grote sprongen, maar eerder in kleine, nauwelijks merkbare stapjes. Op het einde van het seizoen merk je dan plots als je terugblikt op het seizoen hoeveel je bent vooruitgegaan.

Wat is er zoal voor mij persoonlijk veranderd sinds ik lid ben geworden?
Terwijl ik in het begin me nog wat verloren voelde als een techniek niet werkte, ja soms zelfs wat gefrustreerd raakte, zie ik dat nu telkens als een leermoment. Ik werk nu ook meer samen met mijn trainingspartners. Leuk zijn die momenten dat we allebei sukkelen met een techniek en na wat experimenteren en opmerkingen geven over wat we voelen of zien uiteindelijk allebei een eureka-moment hebben en de techniek plots doen werken omdat we doorhebben wat we verkeerd deden.
Zelfs de basis zoals de Sokutai dosa en Kamae heb ik het laatste seizoen leren appreciëren. Je zou denken dat je het na enkele jaren beu wordt om telkens terug die basis te trainen, maar voor mij zijn dat een soort 'mindful' momenten geworden. Omdat ik de bewegingen ondertussen al gewoon ben, kan ik volledig aanwezig zijn in het moment en me focussen op de details. En elke keer vind ik wel iets om te verbeteren. Of vindt Sensei iets...

Klik op de gewenste locatie voor meer info:

  1. Sobukan OLEN
  2. Sobukan HERSELT

 

Takeda Ryu Kobilza Ha   Takeda Ryu Kobilza Ha

Intranet - Sobukan Olen  TRSV - Facebook  TRSV - Youtube